Gani Mevlâ’m nasip etse
Varsam ağlayı ağlayı
Medine’de Muhammed’i
Görsem ağlayı ağlayı
Delil yapışsa elime
Lebbeyk öğretse dilime
İhram bezini belime
Sarsam ağlayı ağlayı
Hüccac döner yana yana
Ciğerim döndü büryana
Şol zemzemden kana kana
İçsem ağlayı ağlayı
Akıtırlar hayvan kanı
Esirgemez kimse canı
Şol Mina’da koç kurbanı
Kessem ağlayı ağlayı
Çevre yanı kesme kaya
El kaldırıp Âmin diye
Arafat’taki vakfeye
Dursam ağlayı ağlayı
Derviş Yunus der: Can ile
Kul olmuşum iman ile
Dilim zikir, Kur’an ile
Varsam ağlayı ağlayı